სახელმწიფო საკუთრებაში არსებული შენობა-ნაგებობის სარგებლობის უფლებით გადაცემისას წლიური ქირის ოდენობის გამოთვლის წესის დამტკიცების შესახებ

საქართველოს მთავრობის

დადგენილება №183

2006 წლის 28 სექტემბერი

ქ. თბილისი

სახელმწიფო საკუთრებაში არსებული შენობა-ნაგებობის სარგებლობის უფლებით გადაცემისას წლიური ქირის ოდენობის გამოთვლის წესის დამტკიცების შესახებ

1. „საქართველოს მთავრობის სტრუქტურის, უფლება­მოსილებისა და საქმიანობის წესის შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-5 მუხლის „ი“ ქვეპუნქტის, „სახელმწიფო საკუ­თრებაში არსებული შენობა-ნაგებობების სარგებლობის უფლე­ბით გადაცემის შესახებ“ საქართველოს კანონის მე-5 მუხლის პირველი პუნქტის „ბ“ ქვეპუნქტის საფუძველზე დამტკიცდეს სახელმწიფო საკუთრებაში არსებული შენობა-ნაგებობის სარგებლობის უფლებით გადაცემისას წლიური ქირის ოდენობის გამოთვლის თანდართული წესი დანართთან ერთად.

2. დადგენილება ამოქმედდეს გამოქვეყნებისთანავე.

პრემიერ-მინისტრი        ზ. ნოღაიდელი

სახელმწიფო საკუთრებაში არსებული შენობა-ნაგებობის სარგებლობის უფლებით გადაცემისას წლიური ქირის ოდენობის გამოთვლის წესი

    მუხლი 1. ზოგადი ნაწილი

1. შენობა-ნაგებობების სასყიდლიანი უზუფრუქტის, ქირავნობის, იჯარის ფორმით გადაცემისას წლიური ქირის ოდენობა განისაზღვრება ამ წესის შესაბამისად.

2. შენობა-ნაგებობების წლიური ქირის ოდენობა განისაზ­ღვრე­ბა საქართველოს მთავრობის დადგენილებით.

    მუხლი 2. სახელმწიფო საკუთრებაში არსებული შენობა-ნაგებობების წლიური ქირის ოდენობის განსაზღვრა

1. სახელმწიფო საკუთრებაში არსებული შენობა-ნაგებობე­ბის წლიური ქირის ოდენობის გაანგარიშების საფუძველია ყველა სახის უძრავი ქონების ფართობი, მდებარეობა, შენობა-ნაგე­ბობების მახასიათებლები (მდგომარეობა), დაკავებული მიწის ფართობი.

2. სახელმწიფო საკუთრებაში არსებული შენობა-ნაგებობე­ბის წლიური ქირის ოდენობა გაიანგარიშება ფორმულით:

ქ(წ) = (მნ+ქფ X ITL X Img) X არანაკლებ 0,1,

სადაც:

ქ(წ) არის სახელმწიფო საკუთრებაში არსებული შენობა-ნაგებობების წლიური ქირის ოდენობა;

მნ არის მიწის ნორმატიული ფასი, რომელსაც ადგენს ადგილობრივი თვითმმართველობა;

ქფ არის სახელმწიფო ქონების საწყისი ფასი, რომელიც განისაზღვრება „სახელმწიფო ქონების პრივატიზების შესახებ“ საქართველოს კანონის შესაბამისად;

ITL არის ლოკალურ-ტერიტორიული ინდექსი, რომელსაც ადგენს ადგილობრივი თვითმმართველი ერთეული. საქართველოს ქალაქების, რაიონების, ტერიტორიული ზონების გამოყოფა ტერიტორიის შემდეგი პარამეტრების გათვალისწინებით:

ა) საინჟინრო ინფრასტრუქტურა;

ბ) სატრანსპორტო ინფრასტრუქტურა;

გ) სოციალური ინფრასტრუქტურა;

დ) კეთილმოწყობა;

ე) ბუნებრივ-ეკოლოგიური პირობები;

ვ) პრესტიჟულობა;

Img არის საქართველოს ქალაქების (რაიონების) მაკრომდებარეობის ინდექსი, რომელიც დგინდება ადგილობრივი თვითმმართველი ერთეულის მიერ, სოციალურ-ეკონომიკური და ბუნებრივი მახასიათებლების მიხედვით შემდეგი პარამეტრების საფუძველზე:

ა) მოსახლეობის რაოდენობა;

ბ) ადმინისტრაციული სტატუსი;

გ) სამეურნეო პროფილი;

დ) სიმაღლე ზღვის დონიდან;

ე) სატრანსპორტო ინფრასტრუქტურით უზრუნველყოფა;

ვ) ადგილი განსახლების სისტემაში.

შენიშვნა:

1. ITL თუ არ არის დადგენილი, გამოიყენება 1.

2. ITL არ გამოიყენება, თუ დადგენილია შენობა-ნაგე­ბო­ბის საბაზრო ღირებულება.

3. იმ შემთხვევაში, თუ სახელმწიფო საკუთრებაში არსებული შენობა-ნაგებობების წლიური ქირის ოდენობის გაანგარიშება ვერ ხორციელდება პირველი მუხლის მე-2 პუნქტით დადგენილი ფორმულით, მისი გაანგარიშება უნდა მოხდეს შემდეგი ფორმულით:

ქ(წ) = ფ(0) X ტ X ზ X (კ X ს + მ) X არანაკლებ 0,1,

სადაც:

ქ(წ) არის სახელმწიფო საკუთრებაში არსებული შენობა-ნაგებობების საწყისი წლიური ქირის ოდენობა;

ფ(0) არის ქალაქში (რაიონში) უძრავი ქონების 1 კვ. მეტრის საბაზისო საბაზრო ფასი და მას გაიანგარიშებს და ამტკიცებს ადგილობრივი მმართველობის ორგანო პერიფერიულ ზონაში მდებარე უძრავი ქონების დასაბეგრი თანხიდან გამო­მდინარე იმ პირობებში, როდესაც კ=1 და მ=0;

ტ არის უძრავი ქონების საერთო ფართობი;

ზ არის უძრავი ქონების ზონალური კოეფიციენტი;

კ არის უძრავი ქონების მდგომარეობის მახასიათებელი;

ს არის სართულის შემასწორებელი კოეფიციენტი;

მ არის უძრავი ქონების მიერ დაკავებული მიწის ნაკვეთის მონაწილეობის კოეფიციენტი.

4. უძრავი ქონების ზონალური კოეფიციენტი (ზ) გაიანგარიშება თითოეული ქალაქისათვის (რაიონისათვის) ცალ-ცალკე დასახლებათა სოციალურ-ეკონომიკური და ბუნებრივი მახასი­ათებლების მიხედვით:

ა) მოსახლეობის რაოდენობა;

ბ) ადმინისტრაციული სტატუსი;

გ) სამეურნეო პროფილი;

დ) სიმაღლე ზღვის დონიდან;

ე) სატრანსპორტო ინფრასტრუქტურით უზრუნველყოფა;

ვ) ადგილი განსახლების სისტემაში.

5. ქალაქებში, რომელთა მოსახლეობა არ აღემატება 10 ათასს, ზონირება არ არის რეკომენდებული და მთელ ტერიტო­რიაზე ზ=1,0.

6. ქალაქებში 10 ათასიდან 50 ათასამდე მოსახლეობით, ზონირება ერთსაფეხურიანია. გამოიყოფა სამი ძირითადი ზონა – ცენტრალური, შუალედური და პერიფერიული. ყველა ქალაქის პერიფერიულ ზონაში ზ=1,0 და ყველა მომდევნო ზონისათვის იზრდება ერთი ერთეულით.

7. ქალაქებში 50 ათასიდან 0,5 მლნ მოსახლეობით, ზონი­რება ოთხსაფეხურიანია და (ზ) კოეფიციენტის მნიშვნელობების დიფერენცირება ხდება ზონების მიხედვით 1-დან (პერიფერიული არეალები) 5-ის (ცენტრალური არეალები) ფარგლებში.

8. ქალაქებში 0,5 მლნ-ზე მეტი მოსახლეობით, ზონირება მაქსიმუმ ათსაფეხურიანია და (ზ) კოეფიციენტის მნიშვნელობების დიფერენცირება ხდება ზონების მიხედვით 1-დან (პერიფერიული ზონისათვის) 10-ის (ცენტრალური ზონა) ფარგლებში.

9. საქართველოს ქალაქების, რაიონების ტერიტორიული ზონები გამოიყოფა ტერიტორიის შემდეგი პარამეტრების მიხედვით. ქალაქის (რაიონის) ზონირებას ახდენს და ამტკიცებს ადგილობრივი მმართველობის ორგანო შემდეგი კრიტერი­უმებიდან გამომდინარე:

ა) საინჟინრო ინფრასტრუქტურა;

ბ) სატრანსპორტო ინფრასტრუქტურა;

გ) სოციალური ინფრასტრუქტურა;

დ) კეთილმოწყობა;

ე) ბუნებრივ-ეკოლოგიური პირობები;

ვ) პრესტიჟულობა.

10. უძრავი ქონების მდგომარეობის მახასიათებლის (კ) მნიშვნელობა განისაზღვრება ადგილზე ვიზუალური დათვალი­ერებით, შემდეგი პარამეტრების გათვალისწინებით (დანართი):

ა) კაპიტალურობა;

ბ) გეგმარება;

გ) ჭერი;

დ) ადგილმდებარეობა;

ე) პრესტიჟულობა;

ვ) კეთილმოწყობა;

ზ) ავარიულობა;

თ) ცვეთა.

11. კაპიტალურობა: –

ა) ფუნდამენტი;

ბ) კონსტრუქციული ნაწილი; 

გ) სართულშორისი გადახურვა;       

დ) სახურავი;

ე) სახლშიდა ტიხრები.

12. გეგმარება: –

ა) ბუნებრივი განათების შეუზღუდაობა;

ბ) დამხმარე ფართობისა და საერთო ფართობის თანაფარდობა.

13. ჭერი – ჭერის სიმაღლე.

14. ადგილმდებარეობა – გეოგრაფიული მდებარეობა.

15. პრესტიჟულობა – პრესტიჟულობა

16. კეთილმოწყობა – სახლშიდა კომუნიკაციების და კეთილმოწყობის მდგომარეობა.

17. ავარიულობა: –

ა) ფუნდამენტი;     

ბ) კონსტრუქციული ნაწილი;

გ) ბუნებრივი და სტიქიური ზემოქმედების შედეგი.

18. ცვეთა:

ა) ფიზიკური;

ბ) მორალური.

19. ზემოაღნიშნული პარამეტრების გათვალისწინებით, ამ პარამეტრების მნიშვნელობას შეესაბამება კოეფიციენტები 0,3-დან 3-მდე.

20. მშენებარე უძრავი ქონების მდგომარეობის მახასია­თებლის – (კ) მნიშვნელობა შეესაბამება სამშენებლო მზადყოფნის კოეფიციენტს. მრავალსართულიანი შენობა-ნაგებო­ბებისათვის გამოიყენება სართულის შემასწორებელი კოეფიციენტი:

ა) მიწის პირიდან პირველი სართულის იატაკის სიმაღლემდე არა უმეტეს 52 სმ სიმაღლისას შემასწორებელი კოეფიციენტია 0,6; 50 სმ-დან 1,5 მ-მდე სიმაღლისას – 0,7; 2 მ-დან 3 მ-დე სიმაღლისას – 0,8. 2 – 5-სართულიან სახლებში პირველი სართულის კოეფიციენტია – 0,9, მე-2-დან მე-5 სართულის ჩათვლით – 1;

ბ) 6 – 7-სართულიან შენობებში პირველი და ბოლო სართულების შემასწორებელი კოეფიციენტია – 0,8, მე-2-დან მე-5-ს ჩათვლით – 1, მე-5-დან მე-7-ს ჩათლით – 0,9. 8–10-სართულიან შენობებში პირველი და ბოლო სართულების შემასწორებელი კოეფიციენტია – 0,8. მე-2-დან მე-7-მდე – 1. მე-7-დან მე-10-ს ჩათვლით – 0,9, 10 – 16-სართულიან შენობებში პირველი და ბოლო სართულების შემასწორებელი კოეფიციენტია – 0,7, მე-2-დან მე-7-ს ჩათვლით – 1, მე-7-დან მე-9-ს ჩათვლით – 0,9, მე-9-დან მე-15-ს ჩათვლით – 0,8;

გ) სხვენში განთავსებული (ყოფილი არასაცხოვრებელი) ფართობის შემასწორებელი კოეფიციენტია 0,7;

დ) ფართობის ნულოვან სართულზე განთავსებისას წლი­ური ქირის ოდენობა მცირდება 30 პროცენტით, ნახევარ­სარდაფში განთავსებისას – 40 პროცენტით, სარდაფში განთავსებისას – 60 პროცენტით. თუ ჭერის სიმაღლე 2,70 მეტრზე ნაკლებია, მიღებული წლიური ქირის ოდენობა დამატებით მცირდება ყოველ სანტიმეტრზე 1 პროცენტით, მაგრამ არა უმეტეს 40 პროცენტისა.

21. სახელმწიფო საკუთრებაში არსებული შენობა-ნაგებობების წლიური ქირის ოდენობის განსაზღვრისას დაკავებული მიწის ნაკვეთის მონაწილეობის კოეფიციენტი გაიანგარიშება ფორმულით:

ტ – ტ

მ ს

მ = —————X 0,3

ტ

ს

ტ

მ არის შენობა-ნაგებობებზე დამაგრებული მიწის საერთო ფართობი;

ტ

ს არის მიწის ფართობი, რომელიც უკავია შენობა-ნაგებობას.

0,3 არის შენობა-ნაგებობებზე დამაგრებული მიწის ფართობის 30-პროცენტიანი მონაწილეობა შენობა-ნაგებობების წლიური ქირის ოდენობაში.

დანართი

უძრავი ქონების მდგომარეობის მახასიათებლების გაანგარიშების

 ცხრილი

უძრავი ქონების მდგომარეობის მახასიათებლის (კ) მნიშვნელობა გაიანგარიშება ცხრილის შესაბამისად. შესაფასებელი ქონების ფაქტობრივი მდგომარეობიდან გამომდინარე, ძირითადი პარამეტრების შემადგენელი ყველა პარამეტრისათვის (2 გრაფ) კონკრეტული მნიშვნელობის მინიჭებისა და მათი შეკრების გზით.